woensdag 21 september 2016

HOOP



Plotseling lijkt ’t al
Je te zijn ontvallen
Verwelkt de glans ,overheerst het grijs.
Zijn kleuren weggespoeld
In tranen
Ben je voor even van de wijs.
Het overkwam je
Als een stortbui
Terwijl daarvoor de zon nog scheen
Waarbij het goede
In alle heftigheid
Even nu uit je beeld verdween.
Dan zal de hoop
Je rug weer richten
Wat leek dat is, doch dan niet blijft
Er is een oversteek
Voor nodig
Die alle grijsheid weer verdrijft.
Hoop is het zaad
Dat wij dan strooien
In goede grond, tot zekerheid
Om uit te groeien
Tot haar volheid
Waarin onzekerheid snel slijt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten