zaterdag 14 oktober 2017


Iedereen denk ik toch wel 
kent zo’n plekje uit het leven 

dat hij dierbaar koesteren wil 
blijft naar top positie streven. 

Een bankje in je eigen tuin 
waar herinneringen zweven 
van vergane glorie tijd 
die nog immer blijdschap geven. 

Een gebeurtenis diep gegrift 
in de brein breed opgeslagen. 
Mogelijke die eerste kus 
als een eeuwig welbehagen. 

De geboorte van je kind 
’t wonder wat je daar ontmoette 
iets van jouw dat leven werd 
wat je krijsend mocht ontmoetten. 

Een genezing onverwacht 

die de levenskracht omarmde 
als gezin hoopvol vereend 
wondervol intens verwarmde. 

Dat eigen plekje in het duin 
toegeëigend als het jouwe 
niemandsland pure natuur 
’t paradijs in jouw aanschouwen. 

Al die plekjes van jou en mij 
zijn als gouddraad ingeweven 
glinsteren in het zonnelicht 
als in marmer ingedreven. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten